World Cup Final...Football and the EYP.
Snapped by Jim Cramer.
I actually have no time for blogging now, as I’m at Reims Forum journoing and writing some semi serious stuff on a damn complicated French keyboard :), but if I refrain from putting down memories now then the details of this trip will slip from my mind. So, what was so special in this totally random route? Due to the reason that I started my trip from a God's forgotten place in one country and ended up in another, but in the meantime I accidentally passed through cities which I could never ever imagine to get in the list of my visited places. But the thing what I would like to draw attention is SNCF.
French National Railway Corporation which amazed me with its service even though I was two hours late on the venue and despite the fact that I ended up with relatively uncomfortable trip with hell of a hot bus without air condition (wherein I spent 1,5 hours instead of 30 minutes comfortable trip with TGV). So, the case was that, due to some technical problems my 11th train in a day stopped in a totally random French city and the passengers were allocated to the bus which was certainly late on the schedule. Quite normally I was angry and my irritation was rising as time passed. I should mention that French people (at least out of Paris) were amazingly friendly and as they figured out I was a tourist with insufficient knowledge of French they started helping me out with advices and were trying to calm me down, even though I was really enjoying the views of central France and didn’t care that much about the train fuck up. 
What has happened finally was that the bus stopped on another train station and the staff of SNCF brought us boxes of water and food, which was totally unexpected for everyone. Apart from this, they have sent taxis for each and every passenger, in order to get them to their places of destination. Hence, I got mine as well from Loan to I don’t know the price of this “image maintainance” act, but the fact that they respected passengers to that extent was indeed a nice gesture from SNCF.
I had uncountable fuck ups during my travel history, have been late on couple of planes (once even missed it), not to mention busses which I missed quite many times, but the level of respect towards customers was the highest ever experienced.
ანა: აუცილებლად უნდა წავიდეთ პრაღაში გიორგი!
გიორგი: ანა, მე უკვე დავტოვე EYP! და აღარ ვაპირებ არსად წამოსვლას...
ანა: გიორგი, გპირდები მეტჯერ აღარ გთხოვ!
საბოლოოდ მაინც წავედით პრაღაში და 2 წლის გადასახედიდან ეს ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი გადაწყვეტილება იყო, რაც ოდესმე მიმიღია. შედეგად, ცივი და თოვლიანი ტალინიდან ორი, ჯერ კიდევ ნორჩი EYP-ერი "პრაღის გაზაფხულს" ეზიარა.
59-ე საერთაშორისო სესია და ბი-ენ-სი შეხვედრა, სადაც ჯერ კიდევ უცნობი და დღეს ასე საყვარელი ადამიანები გველოდნენ, თავდაპირველად ცოტა გრძელი და უინტერესო ჩანდა, მითუმეტეს, როცა მზეს მონატრებულებს პრაღის ქუჩებში ხეტიალი გვერჩივნა დელეგატების ალოკაციის თემაზე დებატების მოსმენას. :) მაგრამ, ჩემდა გასაოცრად ყველას ყურადღების ცენტრში აღმოვჩნდით, რამაც გაგვიჩინა იმის მოლოდინი რომ პრაღაშივე მოხდებოდა EYP საქართველოს სრულუფლებიან, 30-ე წევრად მიღება. მაგრამ ყველაფრის მიუხედავად, ბი-ენ-სიმ, გავერნინგ ბადისთან ერთად მიიღო გადაწყვეტილება, რომ საქართველოს ოფიციალურ წევრად მიღება ოდნავ მოგვიანებით, ონლაინ შეხვედრისას გადაწყდებოდა. თუმცა, მანამდე აუცილებლად უნდა გავიხსენო ანას "სფიჩი" და ის რეაქცია, რომელიც ბი-ენ-სის წევრებს სიტყვის ბოლოს დაეუფლათ.
ეს იყო, რაღაც განსხვავებული, რასაც არ ველოდი ანასგან და რამაც დამსწრე აუდიტორიის აპლოდისმენტებიც კი დაიმსახურა (სხვათაშორის ერთადერთი შემთხვევა იყო, ჩემი ბი-ენ-სი შეხვედრების ისტორიაში). თუმცა, ყველაფრის მიუხედავად ბიუროკრატიული მიდგომის გამო, რომელიც სამწუხაროდ ჭარბად არის EYP-ში და განსაკუთრებით ეს სწორედ ბი-ენ-სის ეხება, წევრად მიღების საკითხმა მაინც გადაიწია. დაახლოებით ბუქარესტის სამიტის ვითარება შეიქმნა, სადაც დაპირება მოგვცეს, მაგრამ კონკრეტული თარიღი არ დასახელებულა. :)
ჩვენც, უკვე ცოტათი იმედგაცრუებულები წავედით ბი-ენ-სი ვახშამზე, სადაც სრულიად დაუგეგმავად, ერთ მაგიდასთან აღმოვჩნდით ანდრეს შვარცკოფთან (ადამიანი, ვინც ძალიან ბევრს განსაზღვრავს ორგანიზაციაში). თუმცა, ეს ჯერ კიდევ არ იყო ყველაფერი. სასიამოვნო დიალოგის შემდეგ, რომელიც სრულიად სპონტანურად შედგა შვარცკოფთან, როგორც მოგვიანებით აღმოჩნდა განსაზღვრა კიდეც EYP საქართველოს ბედი. (ამის შემდეგ მართლა ვირწმუნე, რომ მნიშვნელოვანი საკითხები არაოფიციალურ გარემოში წყდება :) )
მეორე დღეს, იმ მიზეზით, რომ გაწევრიანებაზე უარი გვითხრეს, ბი-ენ-სი შეხვედრაზე მისვლას, პრაღაში სეირნობა ვარჩიეთ (ჩემი ძალისხმევით :) ) და მხოლოდ მოგვიანებით გადავწყვიტეთ სესიის გენერალური ასამბლეის დახურვის ცერემონიალზე მისვლა, რომელიც ჩეხეთის პარლამენტის შენობაში იმართებოდა.
დაახლოებით 4-5 საათვისთვის მივედით პარლამენტში, სადაც შესასვლელშივე მოულოდნელად შეგვეგებნენ ორგანიზატორები და მათ მიერ ნათქვამი ფრაზა ქართულად რომ ვთარგმნო დაახლოებით ასე ჟღერდა: "სად ხართ?! ყველანი თქვენ გელოდებიან! დროზე ამოდით!"
აი ესე, ძალიან არა GA-თვის გამოწყობილებმა შევაღეთ პარლამენტის დარბაზის კარი და უცბად ხდება ის, რასაც არ ელოდა ანა და მე ვერც კი გავიოცნებებდი. 300 ზე მეტი ადამიანი იდგა ფეხზე და ესალმებოდა EYP ოჯახის ახალ, 30-ე წევრის წარმომადგენლებს. რთულია, ამ ემოციის წერილობითი სახით გადმოცემა, რაც მაშინ მე და ალბათ ანასაც დაგვეუფლა, მაგრამ დღესაც ჩემი EYP-ში ყოფნის 4 წლის თავზე, თუკი რამ შეიძლება ღირებულად ჩავთვალო, ეს სწორედ პრაღაში განცდილი რამდენიმე წუთი იყო... ამას მოჰყვა, ჩარტერზე ხელის მოწერა, EYP-ის ჩვენთვის საოცნებო ღირსების მედლების მიღება და მილოცვები იმ ადამიანებისგან, ვინც რამდენიმე წუთში ასე ძვირფასებად იქცნენ ჩვენთვის.ეს ყველაფერი 2008 წლის 12 აპრილს, პრაღაში მოხდა და ამ წუთებმა, EYP აქცია ჩემი (და დარწმუნებული ვარ ანაც იგივეს ფიქრობს) ცხოვრების განუყოფელ ნაწილად.
Happy Anniversary!
Subscribe to:
Posts (Atom)
Popular Posts
Other Bolgs
blog stats
Flag Counter
