Saturday, October 16, 2010

Turkey's EU Bid

Turkish negotiator has criticized the EU for being unfair towards the Turkish bid of the EU Membership. “We want justice, we should be treated fairly”- stated Egemen Bagis, who is also a Minister of the EU Affairs of Turkey. Turkish issue, which has moved to somewhat different level after the recent referendum, is becoming even more trickier. 

Although the EU has been reluctant to open accession negotiations with Turkey, it has long been anxious to maintain good relations with her. Accordingly, the strategy of dealing with Turkey’s desire for membership has until recently been to establish as close relations with it as possible - short of opening accession negotiations. A base to conduct relations in this way existed from 1963, when an association agreement was contracted between the EEC and Turkey. The agreement included a range of trade, aid, and cultural and political cooperation provisions. It also contained a membership perspective but country, which has applied for membership in 1987 (!) still remains outside the bloc. And if we glimpse the attitude of the Turkish population, seems like they are not as keen on wasting energy on the matter which has very ambiguous solutions, especially after the recent developments in the country.

In the first quarter of 2010 the Turkish economy grew by 11.8 percent and it is indeed a significant number if we take into account the overall situation in the EU/world. Deriving from this numbers, Turkish government became confident and stresses on the assets of the Turkish membership. Turkish Minister on the EU Affairs also cautioned the EU that “If the EU decides to freeze the accession talks with Turkey, it will be a serious mistake.” Will it be? There should be an end of this long story and neither prolonging the negotiations, nor offering the privileged partnership are solution Turkey needs to hear from the EU.

Turkey seeks for the full-fledged membership and apparently have some tangible arguments to criticize the EU for using double standards. Turkish government can always use an example of the last enlargement wave, when Romania and Bulgaria were granted the full membership. Everyone knew that these countries were not ready for the EU, but the mistake has been made and Turkey can always imply on that. But is the EU ready to make another mistake? Is it time for another enlargement? It’s true that Turkey is developing rapidly, but there are too many risks to venture Turkish accession.

The other day, I was debating with my friends on the question of Turkish interest, and still for many people it is not clear why the country which is developing so rapidly want to get a ticket on a sinking boat? There are many answers on that question which covers the privileges of the EU membership (especially 4 freedoms) but from my standpoint the main issue is related to the identity matter. Country which is on the border of two artificial continents endeavours to become truly European. The EU membership could end up questions about the identity; even though there is no doubt over the Turkey’s geographical belonging (97% of the territory is in Asia). Apart from the geographical difference, we often hear explicit implications on the religious matter and even though it is sort of tabooed issue, more and more people in Europe talk about the cultural differences. Some of them were/are even radicals and openly oppose Turkish accession because of the cultural difference. For example, Valery Giscard D’Estaing, once warned that Turkish accession would be ‘the end of Europe and would change the nature of the European project.’ Former President of France, Chirac attempted to campaign for a privileged partnership between the EU and Turkey rather than Turkish EU membership - an idea that was also floated by Giscard D’Estaing and incumbent French President also supports the idea. Though it doesn’t really coincide with the Turkey’s EU ambitions.

As regard to the matter, Noam Chomski recently accused Europeans and especially Germans in Racism! "Europe can claim with some justification that Turkey has not satisfied all of the human rights conditions. On the other hand, I don't really think this is the reason. ... I think it is plain racism," Mr Chomsky told Zaman, a right-leaning Turkish newspaper. It is true that Germany is one of the few countries, furiously opposing the Turkish membership, but apart from the purely power-sharing related matter (with current voting system, Turkey could become a key player of the EU), one shouldn’t forget that Germany is the country with the biggest Turkish representation. And nothing new to say that this particular group is not the most integrated one in Germany. Concerning the same subject Turkey’s EU affairs minister, Egemen Bagis, called on the Turkish people living in Germany to integrate and to send their children to school, reminding them that they are the "ambassadors" of Turkey.

Correct! But a bit late to change situation significantly. Turkey needs a prompt action from the EU, which could be an explicit answer on their membership prospective and the EU is unable to give a certain date for ending the accession talk. Not to mention that Cyprus issue still remains unsolved and unless the case is more or less frozen, Turkey’s EU future stays equivocal. 

ეს პოსტი დრაფტის სახით 2 თვე მქონდა ბლოგზე და თავს ვიკავებდი დაპოსტვისგან, მაგრამ პატრიარქის მიერ ქადაგებისას გაკეთებული განცხადებისას, ქართული ემიგრაციის თემა ისევ ამოტივტივდა ჩემს გონებაში.

არც კი ვიცი საიდან დავიწყო... ეს ის თემაა რომელიც სხვადასხვა ხარისხით, მაგრამ მაინც მაწუხებს ყველა იმ ქვეყანაში სადაც  მაქვს ბედნიერება მეტ-ნაკლებად გავეცნო ქართული ემიგრაციის საქმიანობას.

ქართველი ”ბირჟავიკები” -
სამწუხაროდ უკვე საქმე აღარ ეხება მხოლოდ ესპანეთს, საბერძნეთსა და ავსტრიას. სამუშაოდ წასული ქართველი შეგიძლიათ ნახოთ ევროპის თითქმის ყველა სახელმწიფოში, ისეთებშიც კი სადაც უმუშევრობის დონე თითქმის საქართველოში არსებულ ოფიციალურ მდგომარეობას უტოლდება (მაგ. ლატვია). ქართველები იპარავენ აქტიურად (მამაკაცები), ქართველები უვლიან მოხუცებს, იშვიათად ბავშვებს და ასე ცხოვრობს რამდენიმე ასეულ ათასი არალეგალი ემიგრანტი. ასე ცხოვრობს საქართველოც, რადგან სწორედ ამ ადამიანების ფულადი გზავნილებით ხდება მათი ქმრების და შვილების გამოკვებაუნდა აღინიშნოს, რომ ოფიციალური მონაცემებით, ელექტრონული ანგარიშსწორების სხვადასხვა სისტემების მეშვეობით 2004 წლის სექტემბრამდე უცხოეთიდან საქართველოს ბანკებში 155 მლნ. აშშ დოლარზე მეტი ჩაირიცხა, ხოლო ჩვენი ქვეყნიდან უცხო სახელმწიფოებში 20 მლნ. დოლარი გადაირიცხა. მოკლედ ქართველები რაოდენობით ვერა, მაგრამ საქმიანობით და ცალკეულ ადგილებში იმიჯითაც უთანაბრდებიან და უსწრებენ ევროპაში ასესაყვარელმოლდოველებს, რუმინელებსა და ალბანელებს! ასევე საინტერესო ფაქტია, რომ ქართველი ემიგრანტების დიდი ნაწილი, რამდენიმე წლიანი ცხოვრების შემდეგაც ადგილობრივი ენის თითქმის იგივე დონეს ინარჩუნებენ, რაც წასვლამდე ჰქონდათ. ეს ალბათ ქართულ კოლექტივისტურ ცხოვრების წესს უნდა დავაბრალოთ
კოლექტივიზმზე გამახსენდა, სულ მესმოდა, რომ ქართველი საზღვარგარეთ სანდო არ არის და ასე შემდეგ. რაც მთავარია ეს მოსაზრება თანაარსებობსრაც კარგები ვართ ქართველები ვართ” - თან ერთად. თუმცა, რეალობა ის არის, რომ სოციალურმა მდგომარეობამ თუ განვლილი ცხოვრების გზამ ქართველი ემიგრანტების დიდი ნაწილის ტრანსფორმაცია განაპირობა. რამდენიმე მათგანთან მომიწია საუბარი და მათი ისტორიების თუ ცხოვრების გეგმების გათვალისწინებით, უნდა ვივარაუდოთ რომ არც აპირებენ დაბრუნებას

საქართველოსგან განსხვავებით, ქურდული სამყაროსადმი ლიალობა ემიგრანტებში დიდწილად შენარჩუნებულია. განსაკუთრებით იქ, სადაც კანონიერი ქურდების საკმაოდ მძლავრი ნაწილი იყო/არის წარმოდგენილი. ქურდული სამყაროს წინააღმდეგ არსებული პოლიტიკის გამო, რამდენჯერმე იძულებულიც გავხდი მესმინა (თავი მექნია) თუ რაოდენ ”დამპალია” სააკაშვილი და საქართველოს ამჟამინდელი ხელისუფლება. მოკლედ რომ ვთქვა, მსგავსი ისტორიები ბევრია და დიდია ასევე იმ ადამიანთა რაოდენობა, რომელიც ზემოთქმულს იზიარებს. სამწუხაროდ საქართველოს ხშირად მსგავსი ტიპის ემიგრაციით იცნობენ.

დღეს აღნიშნულ თემას პატრიარქი ქადაგებისას გამოეხმაურა და ქართულ ემიგრაციას საქართველოში დაბრუნებისკენ მოუწოდა. 

”ეს არ არის მხოლოდ ჩვენი მიწა, ეს უფრო ბევრია, უფრო მეტია, ეს არის ჩვენი ფესვები, აქ ტრიალებს დიდი მადლი ღვთისა. ერის დიდი ნაწილი მიდის უცხოეთში იქიდან შემოდიან სხვები და რა უნდა გააკეთოს იმ ერმა რომელიც მცირე რიცხოვანია. უპირველე ყოვლისა უნდა შეესისხლხორცოს თავის სამშობლოს, თავისი სამშობლოს ნაწილი უნდა იყოს. სამშობლოს გარეთ არ უნდა შეეძლოს თავის არსებობა. ლუკმა პურისთვის არ უნდა დატოვოს ადამიანმა თავისი სამშობლო. ასეთი ადამიანი უფრო მეტს კარგავს ვიდრე იგებს. ქართველები აგზავნიან მცირეწლიან შვილებს სასწავლებლად. ჯერ არ არის განმტკიცებული ადამიანი სულიერობაში, კულტურაში და ის მიდის სულ უცხო ქვეყანაში, სადაც ძალიან ოფიციალურია ურთიერთობებია.”

თითქოს, არაფერი განსაკუთრებული, ყოველშემთხვევაში ის, რაც საპატრიარქოსგან გამიკვირდებოდა. პირველ ნაწილში შეიძლება დავეთანხმო კიდეც, თუმცა თვისობრივად განსხვავებული არგუმენტებით და არა საქართველოში არსებულ ფესვებსა და ღვთის მადლზე აქცენტირებით. ფაქტია, რომ ქვეყნიდან გადახვეწილ მოქალაქეთა უმრავლესობა დაბალი კვალიფიკაციის სამსახურზეც თანახმაა და მოსახლეობის დიდი ნაწილი, რომელთაც სხვადასხვა მიზეზით ვერ შეძლეს ქვეყნიდან გაღწევა მზად არიან დამლაგებლებად, მომვლელებად თუ ბეიბისითერებად იმუშაონ. მაგრამ მაშინ, როცა ქვეყანაში არსებული სოციალური მდგომარეობა კრიტიკულია და მოქალაქეს არ აქვს სტაბილურობის შეგრძნება, რთულია გააკრიტიკო ის ადამიანი, რომელიც ცხოვრების აწყობას ევროპაში არალეგალური შრომით აპირებს.

რაც შეეხება, პატრიარქის განცხადების მეორე ნაწილს, სადაც მცირეწლოვანი შვილების საღვარგარეთ გაგზავნაზეა საუბარი, უბრალოდ აბსურდია და იმ მახინჯი ტრადიციის საწყისია, რომელიც 40 წლის დედიკოს ბიჭებით ამარაგებს ქვეყანას. აუცილებელია, რომ ადამიანი ადრეულ ასაკშივე მიეჩვიოს დამოუკიდებელ ცხოვრებას და მიიღოს ის აუცილებელი გამოცდილება, რომელიც ბევრვად უფრო ამარტივებს წინააღმდეგობების გადალახვის პროცესს. სხვა შემთხვევაში მივიღებთ ზრდასრულ ადამიანებს, რომლებიც მშობლების ხარჯზე ქმნიან ოჯახს.